Cam yok.. Telefon yok.. Yazarımız Lube Ayar, Aziz Yıldırım'la konuştu...

Manisaspor maçına vurgu yapıyor özellikle... Adeta ‘Fenerbahçe’nin kadınlarının’ ‘kurgu’ sahiplerinin düzenini bozduğunu vurguluyor. Hepsine selam söylüyor. ‘Çok özledim’ diyor

Fenerbahçe’nin başına ‘bunları’ saranların

hedeflerinin bitmediğini, bilakis mayıstaki kongreyi beklediklerini ‘ima’ edip, aday

olup olmayacağı konusunda ‘bekle’ diyor

Başkana, “Üzerimde kalmasın, geleceğimi bilen tüm Fenerbahçeliler sizi çok özlediklerini söylememi istediler” dedim. “Allah hepsinden razı olsun. Onların gösterdiği direniş olmasa biz burada olmaya dayanamazdık. Fenerbahçelilerin desteğini, bizi yalnız bırakmadıklarını gördükçe kendimizde güç buluyoruz. Ben de onları çok özledim” diye karşılık verdi.

Kısa bir sessizlikten sonra, “Kadınlar maçı… Her şey o maçtan sonra değişti” dedi. 20 Eylül’de Saracoğlu’nda oynanan, kadın ve çocukların tribünleri hınca hınç doldurduğu o Manisaspor maçı, başkan için tarihi öneme sahip. Sadece başkan için değil, Fenerbahçe için de… O gün genci, yaşlısı, başı açığı, türbanlısı, on binlerce kadın, hiçbir organizasyon olmaksızın, bilet için saatlerce kuyruk bekledikten sonra büyük bir aşkla çiçek gibi donatmıştı stadı. Aykut Kocaman da o maç için, “Sürecin en önemli günüydü. Bizim kırılma noktamızdır. Soyunma odasında bütün takım ağladı. O kadar ağır bir duygusallık vardı ki hepsinde, iki top yapamadılar” demişti bir sohbetimizde…

Ben küçük bir kız çocuğuyken hayallerimde kendimi eşleştirebildiğim tek Fenerbahçeli kadın, o yılların yöneticisi Sema Küçüksöz’dü. Günümüzün Fenerbahçeli küçük kızları, Birsel Vardarlı, Naz Aydemir, Nevriye Yılmaz ya da Seda Tokatlıoğlu olma hayalleri kurabiliyorsa, bunun tek nedeni Aziz Yıldırım’dır.

Şüpheleri bile erkeklerin doğru bildiklerinden daha ‘doğru’ çıkan kadınların, bu mesajı almasından, gün neyi gerektiriyorsa onu ‘görev’ bilmesinden daha doğal bir şey yok, ne olabilir ki?

Pazartesi Metris’teydim.

Aziz Yıldırım’ı ikinci kez ziyaret edecek olmanın heyecanı, onun hâlâ tutuklu olmasına duyduğum öfkeye karışmıştı.

Adalet Bakanlığı’nın ‘açık görüş’ talebimi kabul ettiğine dair yazısını gösterdim memura… Beni şöyle bir süzüp, rastgele seçtiği ziyaretçi kartını uzattı. Numarası 23’tü; “Semih Şentürk” dedim içimden. Hayatta karşılaştığı her şeyde Fenerbahçe’yi arayan bir beynin oyunları işte!

Göz taramasından geçerken bu kez yalnızdım. Yaz sonundaki ilk ziyaretim sırasında Rıdvan Dilmen, Emre Belözoğlu ve Murat Özaydınlı ile yan yana sandalyelere dizildiğimiz an canlandı birden…

Onların yüzündeki üzüntüyü ve öfkeyi görünce, dışarıdan nasıl göründüğümü de anlamıştım.

Bu aşamayı atlatıp ‘Metris T Tipi 1 No’lu Cezaevi’ yazılı kırmızı tabelaya doğru yürümeye başladım, öfkemle birlikte…

“İçerdekiyle, dışarıdakiyle yedi aydır neyin cezasını çekiyor Fenerbahçeliler? Bu oyun ne zaman bitecek?” sorusuyla boğuşuyordum bir yandan da…

İkinci göz taramasını da geçtikten sonra ‘açık görüş’ odasına aldılar beni. Beklerken adımı soran her memurun soyadımla karşılık vermesine şaşırdım ama daha sonra Metris Cezaevi Müdürü Zeki Uzun’la tanışınca görüntü netleşti.

Tüm personel Fenerbahçe’nin yaşadığı süreci çok yakından izliyor. Başkan Aziz Yıldırım’ı imkanlar elverdiğince en iyi şekilde ağırlamak için çırpındıklarını fark etmemek imkansız.

Yan yana sıralanmış tahta masaları ve naylon sandalyeleri, demir parmaklıklı pencerelerin aydınlattığı iki kapılı odada sadece topuklarımın sesi yankılanıyor. Bir aşağı bir yukarı yürüyorum, gözümse sürekli kapıda..

Derken Aziz Yıldırım giriyor içeri... Yüzünde kocaman bir gülümseme, ilk cümlesi “Yalnız mı geldin?” oluyor.

Ona doğru yürüyorum. Aramızda cam yok, telefon yok… Başkanla yüz yüze olmanın mutluluğu yayılıyor damarlarıma.

Masanın karşısındaki sandalyeyi çekip hemen sağıma oturuyor. Önce ortak tanıdıklarımızı soruyor tek tek. Yanımda getirdiğim sevgileri, özlemleri, selamları iletiyorum, aynen karşılık veriyor.Gözlerinin ta içine bakıyorum nasıl olduğunu anlamak için. Sakin bir öfke ve kararlılık görüyorum.

Duruşma tarihinin yaklaşması, yedi ay sonra nihayet konuşma sırasının ona gelmesi başkanı oldukça rahatlatmış belli ki…

Adına ‘süreç’ dediğimiz bu cehennemde en çok canımızı yakanların kulaklarını çınlatıyoruz uzun uzun…

Bir saati aşan sohbetimiz işte böyle akıp gidiyor...

Topuk Yaylası’nı anlat bana!

Başka şeyler konuşurken birdenbire, “Topuk Yaylası’na sen de gittin mi?” diye sordu gülümseyerek… “Tabii ki” dedim muzipçe...

Yayladaki temel atma törenine davet ettiği gazetecilerden biriydim. Trabzonspor’la berabere kalıp şampiyonluğu Bursaspor’a kaptırdığımız günün üzerinden en fazla iki hafta geçmişti. Yol boyu ona hiç üzülmemesini, yüz yıllık kulübe başkanlığı sırasında kazandırdıklarını görmemek için deli olmak gerektiğini, çoğu Fenerbahçelinin bunun farkında olduğunu söyleyip durmuştum.

“Kalabalık mıydınız Topuk Yaylası’nda?” diyerek o günü sorgulamaya devam etti. “Çoook, dört beş bin kişi vardık. Takım da, hoca da çok sevindi bizi görünce” dedim. “Aykut çok duygusal” derken başkanın da duygulandığını görünce, Kocaman’ın Topuk Yaylası’ndaki kareleri geçti gözümün önünden.

Ona, “Sizin kadar eminiz emeğinizden. Alın terinize laf söyletmeyiz. Sakın üzülme hocam. Fenerbahçe’yi öldüremeyeceklerine göre, daha güçlü çıkarız bu yıkımdan” demiştim. Birkaç saniye gözlerime bakmış, hafifçe başını sallamıştı.

Gazetelerde, ‘Aykut Kocaman bırakıyor’ haberlerini görünce konuşmak için onu çağırdığını anlattı başkan, “Ben buradayken, sen bırakacak mısın?” diye sormuş sadece. ‘Kocaman yürekli’ de, “İhtimali var mı böyle bir şeyin?” demiş.

14-17 Şubat’ta Silivri’de, İkinci hafta Çağlayan’da

Başkan, ‘kurgu sahiplerinin’ mayıs’taki Fenerbahçe kongresini hedeflediğini düşünüyor. “Aday olacak mısınız?” diye sordum fakat, “O gün gelsin bakarız” cevabıyla geçiştirdi haklı olarak… Bir saati aşkın sohbetimizin sonunda, “Hadi artık, benim ders çalışmaya devam etmem lazım, duruşmaya ne kaldı şunun şurasında?” dedi tebessümle…

Fenerbahçeliler, 14 Şubat’ta Silivri’de seni yalnız bırakmayacaklar. Büyük bir konvoy yapmaya hazırlanıyorlar” dedim. Gülüşü tüm yüzüne yayıldı, “Sağ olsunlar, desteklerini, sevgilerini eksik etmesinler. İlk 4 gün Silivri’deyiz. Ama salonlar dolu olacağı için ikinci haftadan itibaren Çağlayan Adliyesi’nde devam edeceğimiz söyleniyor, herkese ilet lütfen” dedi. Başkanı orada bırakıp dışarı çıkmak çok zordu...

Metris’ten uzaklaşırken tek tesellim; Fenerbahçe hakkında yüzlerce yalanı diline dolayanların, gerçeğin zindanlarında sonsuza kadar mahkum olacağını bilmekti.

TEK SORUMLU AYDINLAR VE TFF

Kafasındaki tablo çok net 6222 sayılı yasanın değişikliği sırasında ve sonrasında yaşananları da en başından beri olduğu gibi, hiçbir detayı atlamadan izlemiş Aziz Yıldırım.

O konuştukça sürece ilişkin değerlendirmelerimizin tamamen örtüştüğünü gördüm. Kırık dökük parçaları, köşe yazarlarının satır aralarına sıkıştırılan ipuçlarını özenle birleştirmiş. Duruşmaya günler kala kafasındaki tablo çok net. Fenerbahçe’nin Şampiyonlar Ligi’ne gönderilmemesine ilişkin kaostan UEFA’yı mı, Türkiye Futbol Federasyonu’nu mu sorumlu tuttuğunu sorunca başkan net ifadelerle Mehmet Ali Aydınlar’ı ve TFF’yi işaret etti. Başkanın cümleleri, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın tepkileri göze alıp Lefter Küçükandonyadis’in Şükrü Saracoğlu’ndaki cenaze törenine neden geldiğine dair kafamdaki soruları da cevaplamaya yetti.

Yakın zamanda tahliye beklemiyor

Bütün Fenerbahçeliler’in başkandan haber beklediğini bildiğim için yazdım bu yazıyı, çok önemli şeyler konuştuk.

Bunları ancak Aziz Başkan isterse bir gün bir canlı yayında anlatır.

Fakat tahliyeden yana pek umutlu olmadığı bir sır değil.

“Başkan iddianameyi de okudum eklerini de.

Seni burada daha fazla tutamazlar ki!” diye itiraz edecek oldum, susturdu beni; “Bu olanların dosyayla ne ilgisi var?”

www.yurtgazetesi.com.tr