İki çocuklu bir aile hafta sonunu
piknik yaparak geçirmeye karar verirler.
Piknik yerine vardıklarında anne
yemeği hazırlarken, çocuklar babalarıyla
birlikte yürüyüşe çıkar. Uzun bir yürüyüşten
sonra oldukça yorulan küçük çocuk
yalvarırcasına bakan gözlerle, "Babacığım çok
yoruldum. Lütfen beni kucağında taşır mısın?"
der.Baba; "Ben de yorgunum oğlum"' der demez
çocuk ağlamaya başlar. Baba tek kelime etmeden
ağaçtan bir dal keser. Dalı bıçakla biçimlendirip,
çocuğa zarar vermeyecek biçimde yontar. Sonra
dalı oğluna verir."Al oğlum, sana güzel bir at"
der.Çocuk sevinçle dal parçasından yontulmuş
ata biner ve sıçrayarak, ata vurarak annesinin
yanına doğru gitmeye başlar.Babasını ve ablasını
geride bırakmıştır bile...Baba gülerek kızına:
"İşte yaşam budur kızım. Bazen zihnen ya da
bedenen kendini çok yorgun hissedeceksin.
İşte o zaman kendine değnekten bir at bul ve
neşe ile yoluna devam et. Bu at bir arkadaş, bir
şarkı, bir çiçek,bir şiir yada bir çocuğun
tebessümü olabilir."Değnekten atınız hiç eksik
olmasın
