** biraz uzun bi yazı ama okumanızı tavsiye ederim.. ** Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez.... Biri tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç... Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başrdılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında.... Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra... Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu... Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen, banka hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki... Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü... Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağman çocuk sahibi olmayınca, bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek, bencillik olur diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler... Senin için ölürüm derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adma Hayır, ben senin için ölürüm diye yanıt verirdi hep... Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafına bak.... Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu, Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en sevdiği çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla karşılaşırdı... Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten.... Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev aldı. Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken, harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde satılık levhası asılı olan. Ne dersin, bu evi alalım mı? dedi adama. Bu viraneyi yıktırır, harika bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı... Sen istersin de ben hiç hayır diyebilirmiyim? diye yanıt verdi adam. Amerikadaki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı... Kaç para olursa olsun, burası bizimdir artık.... Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde, ayrılmaları zor oldu adam Amerikaya giderken. Her gün, her saat konuştular telefonla. Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık olduğunu fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için, sahildeki evi hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap aldı: Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut... Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acı, daha da çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi için yalvardı adama, Senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat diye dil döktü boş yere... Yıllardır sevdiği adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla kanıyordu yüreği... Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken, Artık dayanamıyorum, sana söylemek zorundayım diye sözünü kesti arkadaşı. O, seni aldatıyor. İş yerimin tam karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her öğlen. Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya.... Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları diye bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı.... Ertesi gün, öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri masallarının sadece masal olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın... Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen ağlayarak, bazen ona sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi. İnkar etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği, insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi ağzında ve bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, son bir kez kucaklamak isterim seni diyecek oldu ama kadın, defol dedi nefretle... İlk celsede boşandılar... Modern bir aşk hikayesinin böyle son bulmasına kimse inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın. Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerikaya yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince, ağlama nöbetleri geçiriyor, aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin alması için dua ediyordu. Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. Sen, buraya ne yüzle geliyorsun diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. Lütfen, içeri girmeme izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor. dedi genç kadın. Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı: Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yıl Amerikadaki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldğını. Buna dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için, benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte Amerikaya yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son anda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi... Gözlerinden akan yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış bir sürü kağıt duruyordu kutuda. İlk kağıtta, Lütfen bütün notları sırayla oku bir tanem diyordu... Sırayla okudu; Seni çok sevdim, Seni sevmekten hiç vazgeçmedim, Senin için ölürüm derdin hep, doğru söylediğini bilirdim. Fakat benim için ölmeni istemedim Şimdi bana söz vermeni istiyorum. Benim için yaşayacaksın, anlaştık mı? son kağıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın... Ve son kağıtta şunlar yazılıydı: Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor olacağım....

ewt gercekten cokh gzL bn bunu TV de izledim we gercekten etkilendim acaba gerçek mi yoksa uydurmamı bu anlatılanlar

ya eda..gece gece..ciddiyim bak gözlerim doldu..ben bu kadar sevsem bile beni bu kadar seven çkmaz ki :(..neyse boşwer..çok güzel bi hikaye..bunun benzerini okumuştum..ondan da çok etkilendim..ben herşeyden etkileniorm..hatta bizim arabanın 12 yıllık plakasını değiştirirken bile hüngür hüngür ağlamıştım.. ya nerden buldun bunu?sende bunun gibilerden çok varsa bana atsana.. :)

Orjinal Mesajı Yazan: mehparemm hatta bizim arabanın 12 yıllık plakasını değiştirirken bile hüngür hüngür ağlamıştım.. : ) yalan söölemim walla benimde gözlerim doldu ya nerden buldun bunu?sende bunun gibilerden çok varsa bana atsana.. bitane daha var..Blue'nun fanlarının sitesinden aldım:)

Netde dolaşıyor bu yıllardır....

Birbirlerini severek evlenmislerdi.Alti yillik birliktelikleri evlilikle noktalanmıştı. Yedi yildir da evli idiler..2 yaşinda ki kizlari ile mutlu idiler.. Aslinda kadin mutluluk rolünü oynuyordu.Yaşadigi hayat onu boguyordu,sanki içinde bir saatli bomba vardı ve patlasa herkesi yakacakti, mutsuzdu ama nedenini bir türlü bilemiyordu. Üniversiteyi bitirdikten sonra bir süre çalışmış ama kocasinin farkli yerlere çikan tayinleri yüzünden sürekli bir isi olmamıştı..mimardi..ama 3 yildir evde oturuyor.Evde geçen her günü hayatından koparılmış bir boş sayfa olarak görüyor ve yaşadığı hiçbir şey onu mutlu edemiyordu..kocasi dersen bir dedigini iki etmiyordu hayatta isteyebilecegi hersey onunken kisacasi mutlu olmasi gerek her seye sahipken , O mutsuzdu. Yagmurlu bogucu bir gün de elinden okudugu kitabi birakti. Gidip kendine bir kahve yapti ve gözü o anda kocasinin işi için kullandigi bilgisayara erişti, gecen gün okudugu köşe yazisini hatirladi "internette chat" ,yanlizdi..Yeni taşindiklari bu sehirde universite den tanidigi eski bir dostundan baska kimseyi tanimiyordu. Sohbet edecek birkaç kişiyi bulabilirdi belki. Bilgisayarin başına oturdu.kahvesini agir agir yudumlarken ,internette gezinmeye basladi,arada havadan sudan muhabbetlerde yapiyordu chat odalarinda ,zamanin nasil geçtiginin farkina bile varamiyordu, sonra gelen bir mesaji açti mesajda "hayatin ucundan tutmayin ,tam bogazina yapışın"yaziyordu.. Dondu kaldi kadin...hayatin ucundan cok kuvvetsizce ve isteksiz ve ne kadar kolay kaybedecek sekilde tuttugunu o an fark etti, hayatin ümügüne yapışacak güçü yoktu ki...... Altan la o gün tanıştılar, Altan da onun gibi evli idi ve bir kizi vardi. Kadin Altan la konuşurken dünyayi unutuyor Altan'la uyuyor,Altan'la uyaniyor,hiç tanimadigi bu adami bir dakika bile aklindan cikaramiyordu.. Bir adam nasil bu kadar zarif olabilirdi her seferinde bilgisayarinin actiginda bir demek gül buluyotdu yollasnmış, ve günaydin mutlu bir gün olsun güneş senin için dogsun yaziyordu güllerin arasina sıkıştırılmış kartla. Altan ne yaş gününü unutuyordu ,ne yılbaşında kart atmayi,zaten her sabah kadın degişik bir karti görme coşkusu ile koşuyordu bilgisayarina,artik Altan soluyor,Altan yudumluyordu.. Yuzunu hiç görmedigi bu adama delicesine asik olmuştu..ne yapiyordu kadin? Med cezir gibi neyaptigini sorgulayan duygularla bir gidip bir geliyordu.. Adam evli idi, kadinda..birer cocuklari vardi..üstelik kadin buyuk bir askla olmasa da büyük bir sadakatla kocasini seviyordu..iki kişi sevilebiliyormuş demek birbirine benzer ama bir o kadar farkli duygularla diye düşündü bir an.. Sonra toparladi kendini. Açmamaliydi artik bilgisayarini. Bu şekilde noktalanmaliydi bu aşk , dogru olan bu idi..açiklayacakti bunu Altana ve hoşcalak diyecekti .. kocami seviyorum bu peri masali bitmeli yoksa biz bitecegiz diyecekti.. Altan gene bir demek kirmizi gül yollamiºti üzerinede.."yarin sevgililer günü,seni yakomazda bir demek gerçek gülle bekleyecegim..saat 13.30' da sevgilim "yazmıştı.. Kadin uzun süre dondu kaldi ve bilgisayar ekranina oylece bakti.sonra yazmaya başladi..Gözlerinden akan yaşlar sel olmuştu.. Sevgili Altan..yarin ne yakamozda olacagim nede senin güllerini alacagim..biz yillar önce yaptigimiz seçimleri yaşiyoruz..seni sevmedim diyemem..ama 13 yilimi verdigim sevgimide bitiremem..aradigimiz bir heyecandi.. bunu yaşadik ask adi altinda...hersey cok güzeldi..ama bir sonu vardi bitti... hoşcakal... gitmeden önce söz veriyorum..uçundan tutmayacagim hayatin tam bogazina sarilicagim... hoşçakal canim......... Butun gece uyumadi kadin..kocasida onda ki bu garipligi fark ediyordu .. sevgililer gününü evde geçirelim demişti kocasina ama kocasi israrla dişari cikmak istiyordu.. Direnecek güçü yoktu kadinin, gidip giyindi, kizlarini bir arkadaşlarina birakip yemege ciktilar... Yol boyunca pek konuşmadilar..saten son 3 aydir cok az konuşuyorlardi.. Altanla tanişali 3 ay olmuştu demek.. Gidip deniz kenarinda bir balik restoranina oturdular. Yemeklerini ismarladilar.Şaraplarini yudumlarken adam sevgililerin en güzeline..diyerek bir kuçuk kutu uzatti.. Kadin cok sasirmisti kocasi uzun zamandir hediye almayi birak onemli gunleri bile hatirlamiyordu oysa..saskinlikla kutuyu açti içinden cikan yüzügü parmagina gecirdine gözleri dolmuştu.. Tam o sirada garsonun uzattigi kirmizi bir demet gülle irkilti.. Kartin üzerinde bogazina yapistigimiz bu hayati sonsuza kadar birlikte geçirelim sevgilim. Seni yakomoza getiremedim ama, 13 yil sonra gene kendime asik ettim... Altan, yani kocan Turgay... Kadin gözlerinden suzulen yaşlarina engel olamadi bu sefer artik hüzün degil mutluluktan agliyordu... 13 yil sonra kocasina tekrar asik olmuştu.. ** buda fena sayılmaz.. **

valla birincide gozlerim doldu bea :( ikinciyi okuyacak halim kalmadı onuda okursam oooo cok kotu olluru nese bi kac gun sora okuurm onu

Bu Kadar Sevebilirmisiniz?

frankly

yaw bu yaşanmış bir olay değil dime? vay be çok etkilendim

TheMangler

hepSİ SÜPER

trabzonlu emre

olum aynen cöplük forumu olumus lan blueeda yapamion gidip bulmsun bi siir syfasindan hikayeyi koymusun ben bu hikayeyi kac yerde okudum bilionmu

« Önceki Sayfa